Opłaty za autostrady i parkingi według fiskusa

Poniedziałek, 5 lipca 2010 (06:00)

Przedsiębiorcy zasadniczo nie mieli do tej pory problemów z kwalifikowaniem do kosztów podatkowych wydatków ponoszonych przez pracowników w odbywanych przez nich podróżach służbowych.

Zdjęcie

Do kosztów można zaliczyć wyłącznie faktycznie poniesione i właściwie udokumentowane wydatki /© Panthermedia
Do kosztów można zaliczyć wyłącznie faktycznie poniesione i właściwie udokumentowane wydatki
/© Panthermedia
Rewolucję w tej kwestii przyniosła interpretacja indywidualna Ministra Finansów z dnia 8 kwietnia 2010 r., nr DD6/033-101-2/MZG/09/PK-579, zmieniająca interpretację wydaną uprzednio przez Izbę Skarbową w Katowicach. Minister uznał w niej bowiem, że zwrot pracownikom opłat za parkingi i autostrady w czasie podróży służbowej podlega rozliczeniu w kosztach w ramach tzw. kilometrówki jako wydatek związany z używaniem prywatnego samochodu.

Zobacz wskaźniki dla firm na naszych stronach

Podróż służbowa pracownika

Reklama

Za koszty uzyskania przychodu nie uważa się wydatków ponoszonych na rzecz pracowników z tytułu używania przez nich samochodów w celu odbycia podróży służbowej (jazdy zamiejscowe) w wysokości przekraczającej kwotę ustaloną przy zastosowaniu stawek za 1 km przebiegu pojazdu (art. 23 ust. 1 pkt 36 lit. a ustawy o pdof i odpowiednio art. 16 ust. 1 pkt 30 lit. a ustawy o pdop).

Do zwrotu pracownikowi wydatków poniesionych przez niego w podróży służbowej zobowiązuje pracodawcę art. 775 Kodeksu pracy (Dz. U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 ze zm.). Pracodawca prywatny spoza strefy budżetowej, który sam nie określi wysokości i warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi z tego tytułu, ma obowiązek stosować w tym zakresie przepisy rozporządzenia w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. z 2002 r. nr 236, poz. 1990 ze zm.). Wskazuje ono, że oprócz zwrotu kosztów przejazdów pracownikowi przysługuje m.in. zwrot innych udokumentowanych wydatków, określonych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.

Jeżeli na wniosek pracownika pracodawca wyrazi zgodę na przejazd w podróży samochodem osobowym niebędącym własnością pracodawcy, wówczas pracownikowi z tego tytułu przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów oraz stawki za 1 km przebiegu pojazdu. Przy czym ilość przejechanych kilometrów pracownik powinien udokumentować w ewidencji przebiegu pojazdu. Z uwagi na ryczałtowy sposób ustalania kosztów przejazdu pracownik nie może żądać od pracodawcy zwrotu faktycznie poniesionych na ten cel wydatków, w tym m.in. związanych z zakupem paliwa. W konsekwencji poza wskazaną ewidencją, która służy wyłącznie do wyliczenia kwoty zwrotu za przejazd, a nie rzeczywistych kosztów przejazdu, pracownik nie ma obowiązku przedkładania pracodawcy żadnych innych dowodów je dokumentujących.

Wobec powyższego moim zdaniem należy uznać, że ryczałtowy zwrot kosztów przejazdu w podróży służbowej pracownika nie obejmuje opłat za autostradę i za parkingi. Te wydatki należy kwalifikować do kategorii innych wydatków związanych z podróżą służbową pracownika, które, o ile pracodawca uzna je za uzasadnione, ma obowiązek zwrócić pracownikowi. Z tego względu nie są one limitowane w ramach tzw. kilometrówki i stanowią koszt uzyskania przychodu pracodawcy w pełnej poniesionej wysokości.

Stąd nie sposób się zgodzić ze stanowiskiem Ministerstwa. Gdyby uznać je za słuszne, to należałoby przyjąć, że pracownik, który w podróży służbowej odbytej własnym samochodem korzystał z przejazdów autostradą i z parkingów, otrzymywałby zwrot wydatków z tytułu używania samochodu w takiej samej wysokości jak pracownik, który w podróży odbytej na trasie o tej samej długości takich wydatków nie poniósł.

Samochód niewprowadzony do ewidencji

We wskazanej na wstępie interpretacji Minister Finansów na potwierdzenie swojej tezy powołał wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lutego 2010 r., sygn. akt 1502/09. W wyroku tym Sąd nie odnosił się jednak do analizowanych powyżej przepisów ustaw o podatku dochodowym, ale do art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o pdop, którego odpowiednikiem w ustawie o pdof jest art. 23 ust. 1 pkt 46. Te uregulowania dotyczą rozliczania w kosztach podatkowych przedsiębiorcy wydatków z tytułu używania na jego potrzeby samochodu osobowego niewprowadzonego do ewidencji środków trwałych (u osób prawnych - niestanowiącego składnika majątku). Wynika z nich, że wydatki te nie stanowią kosztu uzyskania przychodów w części przekraczającej kwotę wynikającą z przemnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu i stawki za 1 km przebiegu.

W tym jednak przypadku kosztów z tytułu używania samochodu osobowego, podlegających zaliczeniu do kosztów podatkowych, nie określa się ryczałtowo. Kwota wynikająca z ewidencji, ustalona w oparciu o iloczyn ilości przejechanych kilometrów w danym miesiącu i odpowiedniej stawki za kilometr przebiegu, wyznacza jedynie limit wydatków, które można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Do kosztów można natomiast zaliczyć wyłącznie faktycznie poniesione i właściwie udokumentowane wydatki na ten cel. Przykładowymi wydatkami rozliczanymi poprzez ewidencję przebiegu pojazdu są w tym przypadku wydatki na zakup paliwa, wymianę oleju, części zamiennych, naprawę, remonty, ubezpieczenie pojazdu, jak również opłaty parkingowe i za przejazdy autostradą.

Kierując się zasadą domniemania racjonalności ustawodawcy nie można zatem przyjąć za resortem finansów, że ustawodawca wprowadził do ustawy dwa przepisy regulujące identyczne zagadnienia. Tym samym uregulowań zawartych w art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o pdop i odpowiednio art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o pdof nie można przez analogię odnosić do przepisów dotyczących kosztów związanych z podróżami służbowymi pracowników. W obu przypadkach ustalony na podstawie ewidencji faktyczny przebieg pojazdu służy bowiem innym celom.

Podstawa prawna:

  • ustawa z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 ze zm.),
  • ustawa z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm.).

autor: Agata Cieśla
Gazeta Podatkowa Nr 676 z dnia 2010-07-01

GOFIN podpowiada

Szukasz pracy? Przejrzyj oferty w naszym serwisie

Artykuł pochodzi z kategorii: Kategoria główna

POLECANE zwiń